Rządowy projekt ustawy o wypowiedzeniu Konwencji o zakazie użycia, składowania, produkcji i przekazywania min przeciwpiechotnych oraz o ich zniszczeniu, sporządzonej w Oslo dnia 18 września 1997 r.

Warszawa, 16 maja 2025 r. SEJM RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ X kadencja Prezes Rady Ministrów RM-0610-60-25

Pan Szymon Hołownia Marszałek Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej

Szanowny Panie Marszałku,

na podstawie art. 118 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przedstawiam Sejmowi Rzeczypospolitej Polskiej projekt ustawy

- o wypowiedzeniu Konwencji o zakazie użycia, składowania, produkcji i przekazywania min przeciwpiechotnych oraz o ich zniszczeniu, sporządzonej w Oslo dnia 18 września 1997 r.

Do prezentowania stanowiska Rządu w tej sprawie w toku prac parlamentarnych zostali upoważnieni Minister Obrony Narodowej oraz Minister Spraw Zagranicznych.

Z poważaniem Donald Tusk /podpisano kwalifikowanym podpisem elektronicznym/

Tłoczono z polecenia Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej

Projekt U S T AWA

z dnia

o wypowiedzeniu Konwencji o zakazie użycia, składowania, produkcji i przekazywania min przeciwpiechotnych oraz o ich zniszczeniu, sporządzonej w Oslo dnia 18 września 1997 r.

Art. 1. Wyraża się zgodę na dokonanie przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej wypowiedzenia Konwencji o zakazie użycia, składowania, produkcji i przekazywania min przeciwpiechotnych oraz o ich zniszczeniu, sporządzonej w Oslo dnia 18 września 1997 r.

Art. 2. Ustawa wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.

Projekt

W imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

PREZYDENT RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

podaje do powszechnej wiadomości:

Konwencja o zakazie użycia, składowania, produkcji i przekazywania min przeciwpiechotnych oraz o ich zniszczeniu, sporządzona w Oslo dnia 18 września 1997 roku, zostaje wypowiedziana przez Rzeczpospolitą Polską.

Na dowód czego wydany został Akt niniejszy, opatrzony pieczęcią Rzeczypospolitej Polskiej.

Dano w Warszawie, dnia 2025 roku.

PREZYDENT

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Andrzej Duda

PREZES RADY MINISTRÓW

Donald Tusk

1. Rzeczpospolita Polska jednoznacznie potępia agresywne i destabilizujące działania Federacji Rosyjskiej i Republiki Białorusi — państw sąsiadujących z Rzeczpospolitą Polską - których zachowanie, w tym trwająca wojna agresywna przeciwko Ukrainie, nadal stanowi rażący przejaw lekceważenia najbardziej podstawowych zasad prawa międzynarodowego, a jednocześnie stwarza poważne i trwałe zagrożenie dla wspólnoty euroatlantyckiej.

2. Pogorszenie stanu bezpieczeństwa powstałe w wyniku wskazanych wyżej działań, zmusiło Rzeczpospolitą Polską do oceny własnych zdolności odstraszania i obrony oraz ich wzmocnienia.

3. Rzeczpospolita Polska uznaje znaczenie Konwencji o zakazie użycia, składowania, produkcji i przekazywania min przeciwpiechotnych oraz o ich zniszczeniu, sporządzonej w Oslo dnia 18 września 1997 r. („Konwencja Ottawska”), jako istotnego instrumentu dyplomacji rozbrojeniowej.

4. Jednakże dalsze związanie Konwencją Ottawską stawia Rzeczpospolitą Polską w bardzo niekorzystnej sytuacji, z uwagi na fakt, że potencjalni wrodzy aktorzy mogą wykorzystać asymetrię militarną wynikającą z naszych prawnych i moralnych ograniczeń.

5. W związku z powyższym Rzeczpospolita Polska z głębokim żalem niniejszym ogłasza swoje wystąpienie z Konwencji Ottawskiej zgodnie z jej artykułem 20.

6. Decyzja ta, podjęta w interesie bezpieczeństwa narodowego, nie pozostaje w sprzeczności z pełnym przestrzeganiem przez Rzeczpospolitą Polską zasad międzynarodowego prawa humanitarnego, w tym ochrony ludności cywilnej i obiektów cywilnych podczas konfliktu zbrojnego. Nasze wartości pozostają niezmienne — mimo, iż narzędzia naszej obrony narodowej ewoluują, aby sprostać rosnącym zagrożeniom dla naszego bezpieczeństwa.

7. Rzeczpospolita Polska będzie nadal przestrzegać norm humanitarnych, minimalizować potencjalne szkody dla ludności cywilnej i stosować wszelkie zgodne z prawem środki wojskowe z zachowaniem proporcjonalności i konieczności wojskowej. Zasady te będą kierować wszystkimi przyszłymi decyzjami dotyczącymi obrony narodowej.

8. Ponadto Rzeczpospolita Polska potwierdza swoje zaangażowanie na rzecz współpracy w ramach Unii Europejskiej, w tym wspierania inicjatyw mających na celu propagowanie działań w zakresie rozminowywania, rozminowywania po zakończeniu konfliktu oraz pomocy ofiarom min lądowych na całym świecie.

UZASADNIENIE

1. Wyjaśnienie potrzeby i celu wypowiedzenia umowy międzynarodowej

Konwencja o zakazie użycia, składowania, produkcji i przekazywania min przeciwpiechotnych oraz o ich zniszczeniu została sporządzona w Oslo dnia 18 września 1997 r. i wyłożona do podpisu w Ottawie w dniach 3–4 grudnia 1997 r. (dalej jako „Konwencja Ottawska”).

Rzeczpospolita Polska podpisała Konwencję Ottawską dnia 18 września 1999 r., a w dniu 14 grudnia 2012 r. umowa ta została ratyfikowana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Bronisława Komorowskiego. Opóźnienie w ratyfikacji spowodowane było względami obronności, w tym toczącymi się pracami nad poszukiwaniem alternatywnych systemów uzbrojenia. W stosunku do Rzeczypospolitej Polskiej Konwencja Ottawska weszła w życie dnia 1 czerwca 2013 r. i została ogłoszona w Dzienniku Ustaw z 2013 r. pod pozycją 323.

W dniu 11 marca 2025 r. Komitet Rady Ministrów do spraw Bezpieczeństwa Narodowego przyjął rekomendację dotyczącą wypowiedzenia Konwencji Ottawskiej przez Rzeczpospolitą Polską.

Stronami Konwencji Ottawskiej są obecnie 165 państwa, w tym ponad większość państw członkowskich Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ), wszystkie państwa członkowskie Unii Europejskiej i państwa – członkowie Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego (NATO), spośród, których jedynie Stany Zjednoczone Ameryki nie są stroną tej umowy. Do Konwencji Ottawskiej nie przystąpiły ponadto, między innymi: Chińska Republika Ludowa, Republika Indii, Państwo Izrael, Koreańska Republika Ludowo-Demokratyczna i Republika Korei oraz Federacja Rosyjska.

W ramach implementacji Konwencji Ottawskiej Rzeczpospolita Polska zniszczyła wszystkie swoje zapasy min przeciwpiechotnych, ostatnie w 2016 r.1 W sumie usunięto ponad milion min, a Rzeczpospolita Polska zobowiązała się do nieprodukowania i nierozmieszczania tego typu uzbrojenia. Obecnie Rzeczpospolita Polska nie posiada min przeciwpiechotnych, ma jednak dostęp do min przeciwpancernych, które nie są objęte regulacjami Konwencji Ottawskiej.

Od momentu ratyfikacji przez stronę polską Konwencji Ottawskiej, sytuacja bezpieczeństwa w naszym regionie uległa istotnemu pogorszeniu w związku z pełnoskalową agresją Federacji Rosyjskiej na Ukrainę, rozpoczętą 24 lutego 2022 r. W konsekwencji znacząco wzrosły

1 W przeszłości Rzeczpospolita Polska posiadała i produkowała różne typy min przeciwpiechotnych, takie jak:

MWP-1, POMZ-2 i PMD-6. Miny te zostały wycofane i zniszczone.

zagrożenia militarne wobec państw członkowskich NATO graniczących z Federacją Rosyjską i Republiką Białorusi. W obliczu niestabilnej sytuacji bezpieczeństwa naznaczonej trwającym zagrożeniem, jakie wywołuje konflikt zbrojny między Federacją Rosyjską a Ukrainą, kluczowe jest określenie wszystkich środków, które mogą posłużyć wzmocnieniu polskich i sojuszniczych zdolności odstraszania i obrony. W tej sytuacji zobowiązania wynikające z Konwencji Ottawskiej stanowią dla państw wschodniej flanki NATO, w tym dla Rzeczypospolitej Polskiej, ograniczenia, które mogą przeszkodzić w skutecznym zabezpieczeniu ich granic przed potencjalnym atakiem.

Mając na uwadze pozytywną rekomendację Komitetu Rady Ministrów ds. Bezpieczeństwa Narodowego z 11 marca 2025 r. dla wypowiedzenia Konwencji Ottawskiej działania te należy uznać za konieczne, zaś potencjalne użycie min przeciwpiechotnych za niezbędne. Warto bowiem podkreślić, iż Federacja Rosyjska, która nie jest sygnatariuszem Konwencji Ottawskiej, posiada znaczne zapasy min przeciwpiechotnych i aktywnie używa ich przeciwko Ukrainie. Doświadczenia z wojny w Ukrainie wyraźnie wskazują, że miny przeciwpiechotne są bronią skutecznie blokującą ruchy wojsk przeciwnika. Są szczególnie istotne w początkowej fazie konfliktu, kiedy nacierające siły przeważają liczebnie. Mogą być używane m.in. do ograniczenia mobilności przeciwnika, do rozpraszania jego sił lub ich kanalizowania i kierowania na obszary niedogodne do prowadzenia przez niego działań operacyjnych, do opóźniania ruchu wojsk przeciwnika oraz szybkiego budowania zapór.

Decydując się na wypowiedzenie Konwencji Ottawskiej strona polska podejmie niezbędne działania, aby produkowane bądź nabywane miny przeciwpiechotne były wyposażone w systemy auto dezaktywacji lub zdalnego sterowania, co pozwoli na ich skuteczne usunięcie bezpośrednio po zakończeniu działań i uniknięcie negatywnych długofalowych skutków ich użycia.

Potrzeba wypowiedzenia Konwencji Ottawskiej jest uznawana jako w pełni zasadna także przez bałtyckie państwa wschodniej flanki NATO. W dniu 18 marca 2025 r. wypowiedzenie Konwencji Ottawskiej rekomendowali, wraz z Wiceprezesem Rady Ministrów, Ministrem Obrony Narodowej Rzeczypospolitej Polskiej, Ministrowie Obrony Republiki Estońskiej, Republiki Litewskiej i Republiki Łotewskiej, uznając, że jest to niezbędne do obrony własnego terytorium i wolności. Dnia 1 kwietnia 2025 r. rząd Republiki Finlandii ogłosił rozpoczęcie przygotowań tego państwa do wystąpienia z Konwencji Ottawskiej.

2. Wskazanie różnic między dotychczasowym a projektowanym stanem prawnym

Zobowiązania przyjęte przez Rzeczpospolitą Polską w ramach implementacji Konwencji Ottawskiej przewidują, iż Rzeczpospolita Polska jako strona tej umowy międzynarodowej, w żadnych okolicznościach nie będzie:

- używać min przeciwpiechotnych;

- prowadzić prac badawczo-rozwojowych i wdrażać, wytwarzać, gromadzić, składować, przekazywać min przeciwpiechotnych, czy to w sposób bezpośredni, czy też pośredni;

- pomagać, zachęcać lub nakłaniać do działań zabronionych przez Konwencję Ottawską.

Przepisy Konwencji Ottawskiej zobowiązują także stronę polską do corocznego przygotowywania i przekazywania Sekretarzowi Generalnemu ONZ raportu narodowego o wykonywaniu postanowień konwencji i przekazywania do bazy danych ONZ informacji dotyczących posiadanych zdolności w zakresie rozminowywania, w tym technologii rozminowywania.

Wypowiadając Konwencję Ottawską Rzeczpospolita Polska będzie mogła produkować, nabywać, używać i składować miny przeciwpiechotne. Mimo wypowiedzenia Konwencji Ottawskiej strona polska pozostanie związana przepisami międzynarodowego prawa humanitarnego konfliktów zbrojnych, w tym m.in. zasadami dotyczącymi ochrony ludności cywilnej podczas konfliktów zbrojnych, wyrażonymi zarówno w międzynarodowym prawie zwyczajowym, jak i w umowach międzynarodowych, w tym w Konwencjach o ochronie ofiar wojny, podpisanych w Genewie dnia 12 sierpnia 1949 r. (Dz. U. z 1956 r. poz. 171) oraz w Protokołach dodatkowych do Konwencji Genewskich z 12 sierpnia 1949 r., dotyczącym ochrony ofiar międzynarodowych konfliktów zbrojnych (Protokół I) oraz dotyczącym ochrony ofiar niemiędzynarodowych konfliktów zbrojnych (Protokół II) z dnia 8 czerwca 1977 r. (Dz. U. z 1992 r. poz. 175).

Wypowiedzenie Konwencji Ottawskiej nie będzie oznaczać rezygnacji z kontroli użycia min przeciwpiechotnych. Warto w tym miejscu wskazać, iż w polskim porządku prawnym nadal obowiązuje Poprawiony II Protokół w sprawie zakazów lub ograniczeń użycia min, min-pułapek i innych urządzeń zgodnie z poprawkami z dnia 3 maja 1996 r. (Protokół II zgodnie z poprawkami z dnia 3 maja 1996 r.) załączony do Konwencji o zakazie lub ograniczeniu użycia pewnych broni konwencjonalnych, które mogą być uważane za powodujące nadmierne cierpienia lub mające niekontrolowane skutki, sporządzonej w Genewie dnia 10 października 1980 r. (Dz. U. z 2005 r. poz. 1048). Wyżej wymieniony Protokół wprowadza wymogi techniczne, jakie powinny spełniać, m.in. miny przeciwpiechotne, choć nie zakazuje ich użycia i posiadania.

Dodatkowo należy podkreślić, iż w polskim porządku prawnym obowiązują zarówno przepisy dotyczące wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją, technologią związaną z tym obszarem, jak również przepisy dotyczące obrotu z zagranicą wskazanymi towarami, czy też technologiami.

3. Wskazanie przewidywanych skutków społecznych, gospodarczych, finansowych, politycznych i prawnych wypowiedzenia umowy międzynarodowej

a) Skutki społeczne:

Wypowiedzenie Konwencji Ottawskiej nie pociąga za sobą skutków społecznych.

b) Skutki gospodarcze:

Wypowiedzenie Konwencji Ottawskiej może generować skutki gospodarcze, przy założeniu wznowienia produkcji min przeciwpiechotnych w oparciu o zdolności polskiego przemysłu obronnego, który posiada odpowiednie doświadczenie w produkcji amunicji i min oraz systemów przeciwpancernych. Doświadczenia te mogą być wykorzystane do odtworzenia produkcji min i systemów przeciwminowych.

c) Skutki finansowe:

Nie przewiduje się skutków finansowych dla sektora finansów publicznych wynikających w sposób bezpośredni z wypowiedzenia Konwencji Ottawskiej.

Mimo wypowiedzenia Konwencji Ottawskiej Rzeczpospolita Polska nadal będzie realizować na zasadzie dobrowolności działania pomocowe przewidziane w art. 6 tej umowy międzynarodowej na rzecz ofiar i regionów, w których miny przeciwpiechotne stanowią ogromne wyzwanie i zagrożenie. Środki na ten cel będą corocznie planowane, jak dotychczas, w budżecie Ministerstwa Spraw Zagranicznych.

d) Skutki polityczne:

Wypowiedzenie Konwencji Ottawskiej może implikować niekorzystne oceny w środowisku międzynarodowym, zwłaszcza wśród organizacji humanitarnych zaangażowanych w kampanię na rzecz uniwersalizacji Konwencji Ottawskiej. Z uwagi na kwestie bezpieczeństwa ocenia się jednak, że wypowiedzenie tej umowy spotka się ze zrozumieniem i akceptacją pozostałych państw oraz nie wywoła negatywnych skutków politycznych, tym bardziej, że zamiar wypowiedzenia Konwencji Ottawskiej ogłosiły, poza Rzeczpospolitą Polską, następujące państwa: Republika Estońska, Republika Finlandii, Republika Litewska i Republika Łotewska.

e) Skutki prawne:

Wypowiedzenie Konwencji Ottawskiej nie pociąga za sobą konieczności nowelizowania aktów prawnych prawa krajowego. Poza środkami prawnymi dotyczącymi bezpośrednio wypowiedzenia Konwencji Ottawskiej, wynikającymi z polskiej procedury traktatowej oraz międzynarodowej procedury wypowiedzenia tej umowy międzynarodowej, inne działania prawne nie są przewidziane.

4. Wyjaśnienie wyboru trybu wypowiedzenia umowy międzynarodowej

Art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 14 kwietnia 2000 r. o umowach międzynarodowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 127) wskazuje, że utrata mocy obowiązującej umowy międzynarodowej w stosunku do Rzeczypospolitej Polskiej następuje w sposób przewidziany w umowie międzynarodowej, w szczególności na skutek jej wypowiedzenia przez Rzeczpospolitą Polską, albo w inny sposób dopuszczony przez prawo międzynarodowe.

Zgodnie z art. 20 Konwencji Ottawskiej, została ona zawarta na czas nieokreślony. Jednakże każde Państwo-Strona tej umowy, korzystając ze swojej suwerenności, ma prawo do jej wypowiedzenia. O takim wypowiedzeniu Państwo-Strona zawiadamia pozostałe Strony Konwencji Ottawskiej, jej Depozytariusza (Sekretarza Generalnego ONZ) oraz Radę Bezpieczeństwa ONZ. Ponadto dokument wypowiedzenia powinien zawierać pełne wyjaśnienie przyczyn uzasadniających wypowiedzenie. Wypowiedzenie wchodzi w życie po upływie sześciu miesięcy od otrzymania dokumentu wypowiedzenia przez Depozytariusza.

Z uwagi na fakt, iż związanie się Rzeczypospolitej Polskiej Konwencją Ottawską nastąpiło w trybie ratyfikacji za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie, wypowiedzenie tej umowy międzynarodowej nastąpi w trybie art. 22 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 14 kwietnia 2000 r. o umowach międzynarodowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 127), tj. w drodze wypowiedzenia przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej po uzyskaniu zgody wyrażonej w ustawie. Jednocześnie, z uwagi na konieczność niezwłocznego wypowiedzenia Konwencji Ottawskiej, najlepiej jeszcze w I połowie 2025 r., ustawa o wypowiedzeniu Konwencji przez Rzeczpospolitą Polską powinna wejść w życie z dniem następującym po dniu jej ogłoszenia w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. DZIENNIK USTAW RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Warszawa, dnia 8 marca 2013 r.

Poz. 323

Konwencja

o zakazie użycia, składowania, produkcji i przekazywania min przeciwpiechotnych oraz o ich zniszczeniu,

sporządzona w Oslo dnia 18 września 1997 r.

W imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

PREZYDENT RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

podaje do powszechnej wiadomości:

Dnia 18 września 1997 r. w Oslo została sporządzona Konwencja o zakazie użycia, składowania, produkcji i przekazy-wania min przeciwpiechotnych oraz o ich zniszczeniu, w następującym brzmieniu:

Przekład

 Dziennik Ustaw –2– Poz. 323

 Dziennik Ustaw –3– Poz. 323

 Dziennik Ustaw –4– Poz. 323

 Dziennik Ustaw –5– Poz. 323

 Dziennik Ustaw –6– Poz. 323

 Dziennik Ustaw –7– Poz. 323

 Dziennik Ustaw –8– Poz. 323

 Dziennik Ustaw –9– Poz. 323

 Dziennik Ustaw – 10 – Poz. 323

 Dziennik Ustaw – 11 – Poz. 323

 Dziennik Ustaw – 12 – Poz. 323

 Dziennik Ustaw – 13 – Poz. 323

 Dziennik Ustaw – 14 – Poz. 323

 Dziennik Ustaw – 15 – Poz. 323

 Dziennik Ustaw – 16 – Poz. 323

 Dziennik Ustaw – 17 – Poz. 323

 Dziennik Ustaw – 18 – Poz. 323

 Dziennik Ustaw – 19 – Poz. 323

 Dziennik Ustaw – 20 – Poz. 323

 Dziennik Ustaw – 21 – Poz. 323

 Dziennik Ustaw – 22 – Poz. 323

 Dziennik Ustaw – 23 – Poz. 323

 Dziennik Ustaw – 24 – Poz. 323

 Dziennik Ustaw – 25 – Poz. 323

 Dziennik Ustaw – 26 – Poz. 323

 Dziennik Ustaw – 27 – Poz. 323

 Dziennik Ustaw – 28 – Poz. 323

 Dziennik Ustaw – 29 – Poz. 323

Po zaznajomieniu się z powyższą konwencją, w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej oświadczam, że:

– została ona uznana za słuszną zarówno w całości, jak i każde z postanowień w niej zawartych,

– jest przyjęta, ratyfikowana i potwierdzona, z zastrzeżeniem deklaracji odnoszącej się do artykułu 1 ustęp 1 litera c) konwencji,

– będzie niezmiennie zachowywana.

Na dowód czego wydany został akt niniejszy, opatrzony pieczęcią Rzeczypospolitej Polskiej.

Dano w Warszawie dnia 14 grudnia 2012 r.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej: B. Komorowski L.S. Prezes Rady Ministrów: D. Tusk

Załącznik

Wykaz Państw–Stron Konwencji o zakazie użycia, składowania, produkcji i przekazywania min przeciwpiechotnych oraz o ich zniszczeniu, sporządzonej w Oslo dnia 18 września 1997 r.

1. Islamska Republika Afganistanu

2. Republika Albanii

3. Algierska Republika Ludowo-Demokratyczna

4. Księstwo Andory

5. Republika Angoli

6. Antigua i Barbuda

7. Republika Argentyńska

8. Związek Australijski

9. Republika Austrii

10. Wspólnota Bahamów

11. Ludowa Republika Bangladeszu

12. Barbados

13. Królestwo Belgii

14. Belize

15. Benin

16. Królestwo Bhutanu

17. Republika Białorusi

18. Wielonarodowe Państwo Boliwia

19. Bośnia i Hercegowina

20. Republika Botswany

21. Federacyjna Republika Brazylii

22. Państwo Brunei Darussalam

23. Republika Bułgarii

24. Burkina Faso

25. Republika Burundi

26. Republika Chile

27. Republika Chorwacji

28. Republika Cypryjska

29. Republika Czadu

30. Czarnogóra

31. Republika Czeska

32. Królestwo Danii

33. Wspólnota Dominiki

34. Republika Dominikańska

35. Republika Dżibuti

36. Ekwador

37. Państwo Erytrea

38. Republika Estońska

39. Eswatini

40. Federalna Demokratyczna Republika Etiopii

41. Republika Fidżi

42. Republika Filipin

43. Republika Finlandii

44. Republika Francuska

45. Republika Gabońska

46. Gambia

47. Ghana

48. Republika Grecka

49. Grenada

50. Kooperacyjna Republika Gujany

51. Gwatemala

52. Republika Gwinea

53. Republika Gwinei-Bissau

54. Gwinea Równikowa

55. Republika Haiti

56. Królestwo Hiszpanii

57. Republika Hondurasu

58. Republika Indonezji

59. Republika Iraku

60. Republika Irlandii

61. Islandia

62. Jamajka

63. Japonia

64. Republika Jemeńska

65. Haszymidzkie Królestwo Jordanii

66. Królestwo Kambodża

67. Republika Kamerunu

68. Kanada

69. Państwo Katar

70. Kenia

71. Republika Kiribati

72. Republika Kolumbii

73. Związek Komorów

74. Demokratyczna Republika Konga

75. Republika Kongo

76. Kostaryka

77. Państwo Kuwejt

78. Lesotho

79. Liberia

80. Księstwo Liechtensteinu

81. Republika Litewska

82. Wielkie Księstwo Luksemburga

83. Republika Łotewska

84. Macedonia Północna

85. Madagaskar

86. Malawi

87. Malediwy

88. Malezja

89. Republika Mali

90. Republika Malta

91. Islamska Republika Mauretańska

92. Republika Mauritiusu

93. Meksykańskie Stany Zjednoczone

94. Republika Mołdawii

95. Księstw Monako

96. Republika Mozambiku

97. Republika Namibii

98. Republika Nauru

99. Królestwo Niderlandów

100. Republika Federalna Niemiec

101. Republika Nigru

102. Federalna Republika Nigerii

103. Republika Nikaragui

104. Niue

105. Królestwo Norwegii

106. Nowa Zelandia

107. Sułtanat Omanu

108. Republika Palau

109. Palestyna

110. Republika Panamy

111. Niezależna Państwo Papui Nowej Gwinei

112. Republika Paragwaju

113. Republika Peru

114. Rzeczpospolita Polska

115. Republika Portugalska

116. Republika Południowej Afryki

117. Rumunia

118. Rwanda

119. Saint Kitts i Nevis

120. Santa Lucia

121. Saint Vincent i Grenadyny

122. Republika Salwadoru

123. Samoa

124. Republika San Marino

125. Senegal

126. Republika Serbii

127. Republika Seszeli

128. Sierra Leone

129. Republika Słowacka

130. Republika Słowenii

131. Federalna Republika Somalia

132. Demokratyczno-Socjalistyczna Republika Sri Lanki

133. Republika Sudanu

134. Republika Sudanu Południowego

135. Surinam

136. Konfederacja Szwajcarska

137. Królestwo Szwecji

138. Republika Środkowoafrykańska

139. Republika Tadżykistanu

140. Królestwo Tajlandii

141. Zjednoczona Republika Tanzanii

142. Demokratyczna Republika Timoru Wschodniego

143. Republika Togijska

144. Trinidad i Tobago

145. Republika Tunezyjska

146. Republika Turcji

147. Republika Turkmenistanu

148. Tuvalu

149. Uganda

150. Ukraina

151. Urugwaj

152. Vanuatu

153. Państwo Watykańskie

154. Boliwariańska Republika Wenezueli

155. Węgry

156. Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

157. Republika Włoska

158. Wybrzeże Kości Słoniowej

159. Wyspy Cooka

160. Wyspy Marshalla

161. Wyspy Salomona

162. Wyspy Świętego Tomasza i Książęca

163. Republika Zambii

164. Republika Zielonego Przylądka

165. Republika Zimbabwe Adam Szłapka

DPUE.720.345.2025.AM(6) Warszawa, 15 maja 2025 r. Dot.: RM-06111-71-25 z 14.05.2025 r.

Pani Joanna Knapińska Sekretarz Rady Ministrów

Opinia o zgodności z prawem Unii Europejskiej wniosku w przedmiocie wypowiedzenia Konwencji o zakazie użycia, składowania, produkcji i przekazywania min przeciwpiechotnych oraz o ich zniszczeniu, sporządzonej w Oslo dnia 18 września 1997 r., wyrażona przez ministra właściwego do spraw członkostwa Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej

Szanowna Pani Sekretarz,

w związku z przedłożonym wnioskiem o wypowiedzenie umowy międzynarodowej pozwalam sobie wyrazić poniższą opinię.

Wypowiedzenie umowy międzynarodowej nie jest sprzeczne z prawem Unii Europejskiej.

Odnosząc się do wyjaśnień Ministra Obrony Narodowej do uwagi zgłoszonej przez Ministra do spraw Unii Europejskiej na etapie uzgodnień wniosku uprzejmie zwracam uwagę, że ewentualne powiadomienie instytucji UE o wypowiedzeniu konwencji przez Polskę należy do kompetencji ministra przedmiotowo właściwego w sprawach dotyczących Konwencji, czyli do Ministra Obrony Narodowej.

Z wyrazami szacunku

z upoważnienia

Ignacy Niemczycki Sekretarz Stanu /dokument podpisany elektronicznie/

Do wiadomości:

Pan Władysław Kosiniak-Kamysz Wiceprezes Rady Ministrów Minister Obrony Narodowej

Pan Radosław Sikorski Minister Spraw Zagranicznych

Telefon: +48 22 694 7540 Kancelaria Prezesa Rady Ministrów SMUE@kprm.gov.pl Al. Ujazdowskie 1/3 www.gov.pl/web/premier 00-583 Warszawa