Rządowy projekt ustawy o ratyfikacji Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Peru o wzajemnej pomocy prawnej w sprawach karnych, podpisanej w Limie dnia 28 maja 2025 r.

Warszawa, 29 sierpnia 2025 r. SEJM RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ X kadencja Prezes Rady Ministrów RM-0610-158-25

Pan Szymon Hołownia Marszałek Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej

Szanowny Panie Marszałku, na podstawie art. 118 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przedstawiam Sejmowi Rzeczypospolitej Polskiej projekt ustawy

- o ratyfikacji Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Peru o wzajemnej pomocy prawnej w sprawach karnych, podpisanej w Limie dnia 28 maja 2025 r.

Do prezentowania stanowiska Rządu w tej sprawie w toku prac parlamentarnych zostali upoważnieni Minister Sprawiedliwości oraz Minister Spraw Zagranicznych.

Z poważaniem Donald Tusk /podpisano kwalifikowanym podpisem elektronicznym/ Projekt U S T AWA

z dnia

o ratyfikacji Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Peru o wzajemnej pomocy prawnej w sprawach karnych, podpisanej w Limie dnia 28 maja 2025 r.

Art. 1. Wyraża się zgodę na dokonanie przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej ratyfikacji Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Peru o wzajemnej pomocy prawnej w sprawach karnych, podpisanej w Limie dnia 28 maja 2025 r.

Art. 2. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Projekt

W imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

PREZYDENT RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

podaje do powszechnej wiadomości:

Dnia 28 maja 2025 roku w Limie została podpisana Umowa między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Peru o wzajemnej pomocy prawnej w sprawach karnych, w następującym brzmieniu:

Po zaznajomieniu się z powyższą Umową, w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej oświadczam, że: − została ona uznana za słuszną zarówno w całości, jak i każde z postanowień w niej zawartych, − jest przyjęta, ratyfikowana i potwierdzona, − będzie niezmiennie zachowywana.

Na dowód czego wydany został Akt niniejszy, opatrzony pieczęcią Rzeczypospolitej Polskiej.

Dano w Warszawie, dnia 2025 roku.

PREZYDENT

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Karol Nawrocki

PREZES RADY MINISTRÓW

Donald Tusk

UZASADNIENIE

1. Potrzeba i cel związania Rzeczypospolitej Polskiej Umową

W stosunkach między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Peru brak jest umowy dwustronnej regulującej problematykę pomocy prawnej w sprawach karnych, a dotychczasowe podstawy współpracy, prowadzonej w oparciu o międzynarodową zasadę wzajemności i odpowiednie przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (dalej: k.p.k.; Dz. U. z 2025 r. poz. 46, z późn. zm.) uznać należy za niewystarczające. Obecnie głównym problemem w realizacji wniosków o pomoc prawną jawi się długi czas ich wykonywania przez stronę peruwiańską, co negatywnie wpływa na efektywność działania polskiego wymiaru sprawiedliwości, a tym samym wydłuża trwanie postępowań karnych. Zatem celowym jest doprowadzenie do wejścia w życie Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Peru o wzajemnej pomocy prawnej w sprawach karnych, podpisanej w Limie dnia 28 maja 2025 r. (dalej: Umowa), aby potencjalne korzyści z niej płynące dla strony polskiej mogły zostać zrealizowane. Negocjacje Umowy odbywały się w drodze dyplomatycznej, w formie pisemnej, wideokonferencji, jak i bezpośrednio. Z uwagi na rozbieżności między systemami prawnymi obu państw, specyficzny sposób działania administracji peruwiańskiej, pandemię COVID-19 oraz sytuację wewnętrzną w Republice Peru w latach 2022–2023, negocjacje trwały 8 lat. Negocjacje zostały zakończone podczas bezpośredniego spotkania zespołów negocjacyjnych w Limie w dniach 10–12 kwietnia 2024 r., zaś Umowę podpisano dnia 28 maja 2025 r. Tym samym za celowe należy uznać wykorzystanie obecnie sprzyjającego klimatu politycznego w Republice Peru i zachęcenie strony peruwiańskiej do jak najszybszego zakończenia niezbędnych procedur krajowych dotyczących Umowy, m.in. przez doprowadzenie do ratyfikacji Umowy po stronie polskiej.

2. Różnice między dotychczasowym a projektowanym stanem prawnym

Umowa jest wzorowana na przepisach zawartych w następujących umowach międzynarodowych wiążących Rzeczpospolitą Polską: A. dwustronnych, w tym: Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Kanadą o wzajemnej pomocy prawnej w sprawach karnych, sporządzonej w Ottawie dnia 12 września 1994 r. (dalej: umowa z Kanadą; Dz. U. z 1997 r. poz. 365); Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki dotyczącej stosowania Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki o wzajemnej pomocy prawnej

w sprawach karnych, sporządzonej dnia 10 lipca 1996 r., zgodnie z artykułem 3 ustęp 2 Porozumienia o wzajemnej pomocy prawnej w sprawach karnych między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki, podpisanego w Waszyngtonie dnia 25 czerwca 2003 r., sporządzonej w Warszawie dnia 9 czerwca 2006 r. (dalej: umowa z USA; Dz. U. z 2010 r. poz. 91); Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Peru o przekazywaniu osób skazanych, podpisanej w Limie dnia 27 maja 2014 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 454); Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Federacyjną Republiką Brazylii o przekazywaniu osób skazanych, podpisanej w Brasilii dnia 26 listopada 2012 r. (dalej: umowa z Brazylią; Dz. U. z 2018 r. poz. 1988); B. wielostronnych, w tym: Konwencji o pomocy prawnej w sprawach karnych pomiędzy państwami członkowskimi Unii Europejskiej, sporządzonej w Brukseli dnia 29 maja 2000 r. oraz Protokołu do Konwencji o pomocy prawnej w sprawach karnych pomiędzy państwami członkowskimi Unii Europejskiej z dnia 29 maja 2000 r., sporządzonego w Luksemburgu dnia 16 października 2001 r. (dalej: Konwencja UE; Dz. U. z 2007 r. poz. 950) i Europejskiej konwencji o pomocy prawnej w sprawach karnych, sporządzonej w Strasburgu dnia 20 kwietnia 1959 r. (Dz. U. z 1999 r. poz. 854) wraz z Protokołami dodatkowymi do tej konwencji (Dz. U. z 1999 r. poz. 854 oraz Dz. U. z 2004 r. poz. 1476).

Zakres pomocy udzielanej na podstawie planowanej Umowy jest szeroki i może dotyczyć postępowań przygotowawczych i sądowych. Szczegółowo zakres pomocy reguluje art. 1 Umowy, którego treść wzorowana jest na postanowieniach większości ww. wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych. Istotne w tym kontekście są przepisy art. 1 ust. 2 lit. j w zw. z art. 3 ust. 5 Umowy, które gwarantują, że Umowa pozwoli na udzielanie pomocy także w postępowaniach „z elementem finansowym”, a tajemnica bankowa nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy wykonania wniosku.

Art. 5 Umowy w sposób jednoznaczny i odpowiadający przepisom k.p.k. ustala wymogi formalne wniosków (tj. wymaganą formę, treść, załączniki), co ma ograniczyć przypadki odrzucania wniosków – bez ich realizacji – na podstawie przesłanek formalnych. Umowa reguluje także w sposób szczegółowy tryb przekazywania wniosków i innych dokumentów. W pilnych przypadkach Umowa przewiduje możliwość przekazania pism bezpośrednio między organami centralnymi, także w formie elektronicznej pozwalającej na potwierdzenie ich autentyczności, z zastrzeżeniem, że wszystkie przekazane w ten sposób dokumenty zostaną następnie przesłane w formie papierowej (art. 5 ust. 2 Umowy). Przepis ten uwzględnia rozwój nowoczesnych technologii i pozwala na usprawnienie współpracy państw położonych na różnych kontynentach i znajdujących się w różnych strefach czasowych1). Umowa zawiera także regulację stanowiącą, iż przekazywane dokumenty nie będą wymagały legalizacji (art. 21 Umowy). Zgodnie z art. 2 Umowy zasadniczą rolę w obrocie (tj. w procesie wysyłania, przyjmowania, przekazywania wniosków właściwym organom wymiaru sprawiedliwości) będą odgrywać organy centralne. W imieniu Rzeczypospolitej Polskiej organem centralnym będzie Minister Sprawiedliwości lub Prokurator Generalny albo przedstawiciel któregokolwiek z wymienionych podmiotów, zaś w imieniu Republiki Peru – Ministerstwo Publiczne – Urząd Prokuratora Generalnego Republiki Peru. Zgodnie z art. 2 ust. 3 Umowy organy centralne będą uprawnione do utrzymywania kontaktów bezpośrednich (tj. z pominięciem drogi dyplomatycznej), w języku angielskim, co usprawni i uprości realizację wniosków względem dotychczasowej praktyki. Zasadnicza rola organów centralnych została podkreślona poprzez powierzenie im – zgodnie z art. 23 ust. 1 Umowy – funkcji zapewnienia efektywnego stosowania Umowy, tym samym zezwalając im na uzgadnianie środków praktycznych, które uznają za konieczne dla ułatwienia stosowania Umowy (np. konsultacje odnośnie do kwestii technicznych dotyczących przyjmowania wniosków). Umowa zawiera szereg gwarancji ochrony bezpieczeństwa i interesów, w tym finansowych, Rzeczypospolitej Polskiej, albowiem nakłada na organy Strony wezwanej m.in. obowiązek odmowy realizacji wniosku, gdyby mogło to naruszyć suwerenność, bezpieczeństwo lub porządek publiczny państwa wezwanego (art. 3 ust. 1 lit. a Umowy) oraz obowiązek nieujawniania informacji i wykorzystywania ich jedynie w celu realizacji konkretnego wniosku (art. 8 Umowy)2), a ponadto precyzyjnie określa podział kosztów wykonania wniosku (art. 7 Umowy) oraz zakreśla granice możliwości działania organów jednej Strony na terytorium drugiej. Art. 6 ust. 3 Umowy statuuje zasadę, że wniosek musi być wykonywany zgodnie z prawem krajowym Strony wezwanej, co gwarantuje, że działania podjęte w tym celu nie będą naruszać polskich norm prawnych. Umowa zapewnia przejrzysty podział kosztów powstałych w toku wykonywania wniosku (art. 7 Umowy). Został on określony w sposób standardowo przyjęty w wiążących Rzeczpospolitą Polską umowach dwustronnych (zob. m.in. art. 19 umowy z Kanadą) i wielostronnych (zob. m.in. art. 10 ust. 7 Konwencji UE). Jeżeli wykonanie wniosku miałoby wiązać się z wysokimi kosztami, przed jego wykonaniem Strony będą zobowiązane do

1) Podobne rozwiązanie zawarte jest np. w art. 6 ust. 2 umowy z Brazylią.

2) Podobne rozwiązanie zawarte jest np. w art. 15 umowy z Kanadą. przeprowadzenia konsultacji w celu ustalenia warunków wykonania wniosku lub kwestii podziału tych kosztów (art. 7 ust. 3 Umowy). Ograniczeniu kosztów i ułatwieniu współpracy odległych od siebie państw służyć ma również wprowadzenie do Umowy możliwości wykonywania wniosków o pomoc prawną polegającą na przeprowadzeniu przesłuchania w drodze wideokonferencji, a także szczegółowego uregulowania w Umowie zasad takiego przesłuchania (art. 11 Umowy)3). Instytucja wideokonferencji jest stosowana przez polskie organy od wielu lat – w stosunku do świadków oraz biegłych4). Dopuszczenie w Umowie takiej formy przesłuchania nie wyklucza wezwania do osobistego stawiennictwa na terytorium drugiej Strony osób, w tym pozbawionych wolności, w celu dokonania czynności procesowych z ich udziałem (art. 14 Umowy). Przejrzystość zasad organizacji, prowadzenia i finansowania wideokonferencji ma na celu ułatwienie stosowania tej formy przesłuchań, a tym samym pośrednio zachęca organy wymiaru sprawiedliwości do wykorzystywania efektywniejszych rozwiązań. Zgodnie z aktualną polską praktyką traktatową, m.in. wzorem Umowy z USA, w art. 22 Umowy przewidziano, iż nie ogranicza ona możliwości udzielenia pomocy prawnej w sprawach karnych na podstawie innej umowy międzynarodowej (np. wiążącej obydwie strony Konwencji Narodów Zjednoczonych o zwalczaniu nielegalnego obrotu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi, sporządzonej w Wiedniu dnia 20 grudnia 1988 r., Dz. U. z 1995 r. poz. 69) lub na podstawie uzgodnionych dotychczas praktyk. Rozwiązanie to daje Stronom maksymalną elastyczność. Umowa zawiera także przepisy mające na celu zapewnienie ochrony praw osób, których wnioski dotyczą. Przykładowo, w art. 3 ust. 1 Umowy ujęty został katalog podstaw odmowy wykonania wniosku. Wynika z niego, że odmawia się wykonania wniosku, jeżeli:

a) wykonanie wniosku o pomoc naruszyłoby suwerenność, bezpieczeństwo lub porządek publiczny Strony wezwanej,

b) wniosek o pomoc dotyczy przestępstwa o charakterze politycznym lub faktów z nim powiązanych,

c) wniosek o pomoc dotyczy przestępstwa wojskowego, które nie stanowi przestępstwa w świetle powszechnego prawa karnego,

3) Precyzyjne brzmienie art. 11 Umowy zostało sformułowane w oparciu o art. 10 Konwencji UE i art. 8 bis umowy z USA.

4) W stosunku do oskarżonych odnośne zasady i warunki określone są w art. 250 § 3b, art. 374 § 3 lub art. 390

§ 2i3k.p.k.

d) istnieją uzasadnione powody, by sądzić, że wniosek o pomoc został wydany w celu ścigania, ukarania lub prowadzenia innych czynności wobec osoby z powodu jej pochodzenia etnicznego, płci, wyznania, narodowości lub przekonań politycznych,

e) głównym celem wniosku było ustalenie wymiaru podatku lub potrącenie go u źródła.

Umowa gwarantuje, odpowiadającą standardom europejskim, ochronę danych osobowych na każdym etapie realizacji wniosków. Ochronę tę należy oceniać m.in. przez pryzmat zasad sformułowanych w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/680 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez właściwe organy do celów zapobiegania przestępczości, prowadzenia postępowań przygotowawczych, wykrywania i ścigania czynów zabronionych i wykonywania kar, w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylającej decyzję ramową Rady 2008/977/WSiSW, dalej: DODO (Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 89) implementowanej do krajowego porządku prawnego ustawą z dnia 14 grudnia 2018 r. o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości (Dz. U. z 2023 r. poz. 1206). Ochrona danych osobowych będzie realizowana w oparciu o przepisy samej Umowy (art. 20), jak i o przepisy prawa krajowego, w szczególności k.p.k. (np. art. 95b, art. 147 § 2c i 4, art. 148a, art. 181, art. 355, art. 360–364) stanowiących uszczegółowienie (w zakresie postępowań karnych, w tym z elementem międzynarodowym) właściwych przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. poz. 483, z późn. zm.), (m.in. art. 31 ust. 3, art. 47, art. 51). Mechanizm ochrony danych osobowych w umowach międzynarodowych z zakresu współpracy prawnej w sprawach karnych sensu largo (pomocy prawnej, ekstradycji i przekazywania osób skazanych) z państwami pozaeuropejskimi został opracowany przez Ministra Sprawiedliwości we współpracy z Ministrem do spraw Unii Europejskiej (właściwym do interpretacji prawa Unii Europejskiej, także w zakresie ochrony danych osobowych; na wcześniejszym etapie prac prowadzono konsultacje także z Prezesem Urzędu Ochrony Danych Osobowych). Po raz pierwszy został zastosowany w umowie między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Argentyny o ekstradycji, ratyfikowanej przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej dnia 4 listopada 2020 r. i oczekującej obecnie na zakończenie procedury ratyfikacyjnej po stronie argentyńskiej. Ustalony dla potrzeb Umowy mechanizm (stosowany obecnie w oparciu o przepisy k.p.k.) przewiduje, że decyzję o przekazaniu konkretnych danych osobowych, ich zakresie i ewentualnych warunkach, na jakich będą one mogły być przetwarzane przez partnera zagranicznego, podejmować będzie organ wymiaru sprawiedliwości, który owe dane przekazuje za granicę. Jest on bowiem jedynym podmiotem będącym w posiadaniu odpowiednich informacji i wiedzy umożliwiających jej podjęcie. Jest to zasada analogiczna do przewidzianej w art. 37 ust. 1 lit. b DODO. Decyzję tę organ będzie podejmować, uwzględniając m.in. standardy ochrony praw człowieka, w tym poziom ochrony danych osobowych, wynikający m.in. z zobowiązań międzynarodowych, przepisów prawa krajowego, oceny odpowiednich instytucji międzynarodowych. Do takiej analizy i oceny sąd i prokurator są zobowiązani na podstawie art. 3 ust. 1 lit. a Umowy oraz art. 588 § 2 k.p.k., który stanowi, że „sąd i prokurator odmawiają udzielenia pomocy prawnej i przekazują odmowę właściwym organom obcego państwa, jeżeli żądana czynność byłaby sprzeczna z zasadami porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej albo naruszałaby jej suwerenność”. Nakazują one badanie każdej czynności procesowej, w tym przekazania danych we wniosku albo odpowiedzi na niego, pod kątem klauzuli porządku prawnego – więc niesprzeczności z przepisami polskiego prawa krajowego oraz zobowiązań międzynarodowych, w tym wynikających z instrumentów prawa Unii Europejskiej, Rady Europy i Organizacji Narodów Zjednoczonych. Wymienione wyżej obowiązki organu wymiaru sprawiedliwości zostały także ujęte w szczególnych przepisach samej Umowy: m.in. w jej art. 8 ust. 2, który reguluje możliwość żądania ograniczenia dostępności (np. ograniczenia kręgu podmiotów uprawnionych do dostępu do przekazywanych danych oraz zakresu możliwości wykorzystania jedynie do realizacji wniosku

– zasada ograniczenia celu) i w art. 6 ust. 3 Umowy wymagającym wykonywania wniosków zgodnie z prawem krajowym, a także w przepisach Umowy statuujących podstawy odmowy wykonania wniosku (art. 3 ust. 1 lit. a Umowy). Istotne zabezpieczenia danych osobowych wprowadza także art. 5 Umowy, który precyzyjnie wyznacza, jakie informacje, w tym zawierające dane osobowe, ma zawierać wniosek, zapewniając, że żadne inne dane, o ile nie są one niezbędne do wykonania konkretnego wniosku, nie będą przekazywane (zasada minimalizacji).

3. Przewidywane skutki społeczne, gospodarcze, finansowe, polityczne i prawne związane z wejściem w życie Umowy, wraz z określeniem źródeł finansowania

Skutki społeczne: Najistotniejszym z punktu widzenia Rzeczypospolitej Polskiej skutkiem społecznym wejścia w życie Umowy będzie przyspieszenie i uproszczenie postępowań karnych wymagających współpracy prawnej z Republiką Peru. Wesprze to realizację sprawiedliwościowych, resocjalizacyjnych i prewencyjnych celów prawa karnego i polityki karnej oraz przyczyni się do poprawy stanu przestrzegania prawa, a tym samym bezpieczeństwa obywateli polskich. Skutki gospodarcze: Ponieważ istotnym i korzystnym skutkiem Umowy będzie usprawnienie współpracy prawnej z Republiką Peru, co dodatnio przełoży się na prawnokarną ochronę obrotu gospodarczego, zawarcie Umowy wpłynie pozytywnie na konkurencyjność gospodarki i przedsiębiorczości, w tym na funkcjonowanie przedsiębiorstw, rozwój regionalny oraz na rynek pracy. Skutki finansowe: Wynikające z Umowy zobowiązania strony polskiej będą finansowane w ramach limitu wydatków właściwych dysponentów części budżetowych przewidzianych corocznie w ustawie budżetowej dla Ministra Sprawiedliwości i nie będą stanowiły tytułu do zwiększenia wydatków. Skutki polityczne: Związanie się Umową będzie wyrazem woli kontynuowania i zacieśniania współpracy z Republiką Peru, a zarazem wpisze się w obecny kierunek polityki zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej, zmierzający do pogłębiania współpracy z krajami Ameryki Południowej/Środkowej. Tym samym związanie się Umową pozytywnie wpłynie na polityczną pozycję Rzeczypospolitej Polskiej w tym regionie. Skutki prawne: Umowa jest zgodna ze standardami międzynarodowymi i z zobowiązaniami Rzeczypospolitej Polskiej wynikającymi z traktatów wielostronnych i dwustronnych. Jest również niesprzeczna z prawem Unii Europejskiej. W związku z tym, iż Umowa zawiera przepisy o charakterze samowykonalnym, a ich stosowanie nie będzie uzależnione od wydania ustawy, nie będzie zachodziła konieczność dokonywania zmian w prawie krajowym. Zgodnie bowiem z art. 91 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, Umowa będzie stanowić samoistne źródło prawa ex proprio vigore, podlegające bezpośredniemu stosowaniu w krajowym porządku prawnym5), mając pierwszeństwo przed ustawami – takimi jak k.p.k. (zob. wyrok TK z 04.03.2008 r., SK 3/07, § 5.3).

4. Wyjaśnienie wyboru trybu związania Rzeczypospolitej Polskiej Umową

Umowa podlega w Rzeczypospolitej Polskiej ratyfikacji za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie w trybie art. 89 ust. 1 pkt 2 i 5 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz w myśl art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 14 kwietnia 2000 r. o umowach międzynarodowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 127), albowiem dotyczy ona wolności, praw i obowiązków obywatelskich osób oskarżonych i innych uczestników postępowania karnego (określonych m.in. w art. 45

5) Zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 19.12.2002 r., K 33/02, § 6, a także L. Garlicki, Polskie Prawo Konstytucyjne: Zarys Wykładu, Warszawa 2024, s. 165–168. Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej) oraz materii objętej obowiązującą regulacją ustawową

– m.in. poprzez przepisy k.p.k. Adam Szłapka

DPUE.920.897.2024.JS(10) Warszawa, 04 lipca 2025 r. Dot. DWMPC-IX.8010.4.2025 z 23 czerwca 2025 r.

Pan Adam Bodnar Minister Sprawiedliwości

Opinia o zgodności z prawem Unii Europejskiej Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Peru o wzajemnej pomocy prawnej w sprawach karnych, wyrażona przez ministra właściwego do spraw członkostwa Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej

Szanowny Panie Ministrze,

w związku z przedłożonym projektem wniosku o ratyfikację Umowy pozwalam sobie wyrazić poniższą opinię.

Umowa nie jest sprzeczna z prawem Unii Europejskiej.

Z wyrazami szacunku

z upoważnienia

Ignacy Niemczycki Sekretarz Stanu /dokument podpisany elektronicznie/

Telefon: +48 22 694 7540 Kancelaria Prezesa Rady Ministrów SMUE@kprm.gov.pl Al. Ujazdowskie 1/3 www.gov.pl/web/premier 00-583 Warszawa