Uchwała Senatu w sprawie ustawy o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz niektórych innych ustaw.

UCHWAŁA

SENATU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

z dnia 10 grudnia 2025 r.

w sprawie ustawy o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz niektórych innych ustaw

Senat, po rozpatrzeniu uchwalonej przez Sejm na posiedzeniu w dniu 21 listopada 2025 r. ustawy o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz niektórych innych ustaw, wprowadza do jej tekstu następujące poprawki:

1) w art. 1 w pkt 9, w art. 85d w ust. 4 wyrazy „o opinię lekarza konsultanta, psychologa albo o” zastępuje się wyrazami „opinię lekarza konsultanta lub psychologa,”;

2) w art. 1 w pkt 9, w art. 85f po ust. 7 dodaje się ust. 7a w brzmieniu:

„7a. W przypadku, o którym mowa w ust. 5, w sprawach szczególnie skomplikowanych główny lekarz orzecznik albo zastępca głównego lekarza orzecznika może skierować sprawę do ponownego rozpatrzenia przez trzech lekarzy orzeczników orzekających łącznie. Przepisy ust. 6 i 7 stosuje się odpowiednio.”;

3) w art. 13 w pkt 5 w lit. b, w ust. 5 w pkt 3 wyrazy „Polskiej oraz Centralnym” zastępuje się wyrazami „Polskiej, Centralnym” oraz skreśla się użyte po raz trzeci wyrazy „zgromadzonych w”;

4) w art. 13 pkt 10 otrzymuje brzmienie:

„10)w art. 69 wyrazy „art. 63–68” zastępuje się wyrazami „art. 63–68f” oraz po wyrazach „art. 61b ust. 6” dodaje się wyrazy „i art. 68g”.”;

5) w art. 28 w pkt 2, w § 1a skreśla się wyrazy „ , wobec którego nie wniesiono sprzeciwu lub co do którego nie zgłoszono zarzutu wadliwości,”.

MARSZAŁEK SENATU

Małgorzata KIDAWA-BŁOŃSKA

Uzasadnienie

Na posiedzeniu w dniu 10 grudnia 2025 r. Senat rozpatrzył ustawę o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz niektórych innych ustaw i uchwalił do niej 5 poprawek.

W następstwie analizy przepisów ustawy pod względem poprawności językowej, Senat przyjął poprawki nr 1 i 3 dążące do zapewnienia należytej komunikatywności przepisów poprzez uporządkowanie zastosowanych w nich spójników oraz usunięcie powtórzenia.

Przepis art. 85f ust. 5 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (dodawany przez art. 13 pkt 9 ustawy) stanowi, że sprawa jest kierowana przez głównego lekarza orzecznika albo jego zastępcę do ponownego rozpatrzenia, w przypadku wniesienia sprzeciwu lub zgłoszenia zarzutu wadliwości orzeczenia wydanego przez lekarza orzecznika albo osobę wykonującą samodzielny zawód medyczny. W celu ułatwienia ponownego rozpatrywania spraw o dużej złożoności w opisanych przypadkach, Senat przyjął poprawkę nr 2, która ma na celu umożliwienie kierowania przez głównego lekarza orzecznika albo jego zastępcę spraw szczególnie skomplikowanych do ponownego rozpatrzenia przez trzech lekarzy orzeczników orzekających łącznie.

Obecny przepis art. 69 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa rozróżnia dwa rodzaje odesłań: do przepisów samej ustawy oraz do przepisów ustawy odnoszących się do aktów wykonawczych. Biorąc to pod uwagę polecenie nowelizacyjne w art. 13 pkt 10, zmieniające art. 69, należy uznać za zbyt ogólne i obejmujące oba typy odesłań łącznie, mimo że wymagają one różnych zmian. W związku z tym Senat przyjął poprawkę nr 4 mającą na celu doprecyzowanie polecenia nowelizacyjnego w art. 13 pkt 10 poprzez wyodrębnienie zmian odnoszących się do odesłań do samej ustawy oraz zmian odnoszących się do odesłań do przepisów ustawy dotyczących aktów wykonawczych. Takie doprecyzowanie jest właściwe z punktu widzenia Zasad techniki prawodawczej, ponieważ eliminuje niejasność co do zakresu zmian i zapewnia jednoznaczność polecenia nowelizacyjnego.

Nowe brzmienie § 1a w art. 17 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Prawo o prokuraturze (zmienianego przez art. 28 pkt 2 ustawy) stanowi, że przeniesienie prokuratora w stan spoczynku z powodu choroby lub utraty sił następuje z dniem uprawomocnienia się orzeczenia lekarza orzecznika ZUS, stwierdzającego trwałą niezdolność do pełnienia obowiązków prokuratora, wobec którego nie wniesiono sprzeciwu lub co do którego nie zgłoszono zarzutu wadliwości. Doprecyzowanie, iż chodzi o prawomocne orzeczenie, wobec którego nie wniesiono sprzeciwu albo co do którego nie zgłoszono zarzutu wadliwości, jest zbędne, ponieważ wynika to z samej istoty prawomocności. Mając to na uwadze Senat przyjął poprawkę nr 5 skreślającą wyrazy nie mające wartości normatywnej.