Poselski projekt ustawy o specjalnych strefach rolniczych.

Warszawa, 22 maja 2024 r. SEJM RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ X kadencja

Pan Szymon Hołownia Marszałek Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej

Na podstawie art. 118 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i na podstawie art. 32 ust. 2 regulaminu Sejmu niżej podpisani posłowie wnoszą projekt ustawy:

- o specjalnych strefach rolniczych.

Do reprezentowania wnioskodawców w pracach nad projektem ustawy upoważniamy pana posła Jarosława Sachajkę.

(-) Barbara Bartuś; (-) Zbigniew Bogucki; (-) Krzysztof Ciecióra; (-) Władysław Dajczak; (-) Magdalena Filipek-Sobczak; (-) Anna Gembicka; (-) Fryderyk Sylwester Kapinos; (-) Janusz Kowalski; (-) Zbigniew Krzysztof Kuźmiuk; (-) Anna Kwiecień; (-) Grzegorz Lorek; (-) Dariusz Matecki; (-) Marlena Maląg; (-) Jerzy Materna; (-) Jarosław Sachajko; (-) Krzysztof Sobolewski; (-) Paweł Szrot; (-) Agnieszka Ścigaj; (-) Andrzej Śliwka; (-) Robert Telus. USTAWA

z dnia ………..

o specjalnych strefach rolniczych

Art. 1. Ustawa określa zasady i tryb ustanawiania specjalnych stref rolniczych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zarządzania takimi strefami oraz szczególne zasady i warunki prowadzenia na ich terenie działalności rolniczej.

Art. 2. Specjalną strefą rolniczą, zwaną dalej „strefą”, jest wyodrębniona zgodnie z przepisami ustawy, część terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na której terenie może być prowadzona działalność rolnicza na zasadach określonych ustawą.

Art. 3. Strefa może być ustanowiona w celu ułatwienia prowadzenia produkcji rolnej na części terytorium kraju, w szczególności przez:

1) przyspieszenie postępowań dotyczących wydawania decyzji umożliwiających realizację obiektów związanych z produkcją rolną,

2) zwiększenie konkurencyjności polskiej produkcji rolnej oraz polskich produktów rolnych,

3) rozwój eksportu polskich produktów rolnych,

4) zwiększenie możliwości przetwarzania polskich produktów rolnych,

5) tworzenie nowych miejsc pracy.

Art. 4. 1. Strefę może ustanowić w drodze rozporządzenia minister właściwy do spraw rolnictwa. W rozporządzeniu tym określa się:

1) nazwę, teren i granice strefy,

2) okres, na jaki ustanawia się strefę - biorąc pod uwagę potrzebę zapewnienia realizacji celów, o których mowa w art. 3, na terenie obejmowanym strefą.

2. Wniosek w sprawie ustanowienia strefy składa grupa co najmniej 5 rolników oraz Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa reprezentujący Skarb Państwa. Do wniosku załącza się porozumienie zawarte pomiędzy rolnikami oraz Krajowym Ośrodkiem Wsparcia Rolnictwa, zawierające szczegółowy opis planowanych przedsięwzięć na strefie oraz informację o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

3. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia:

1) maksymalną wielkość pomocy publicznej, którą można udzielić podmiotowi prowadzącemu działalność rolniczą lub przetwórczą na terenie strefy,

2) warunki udzielania pomocy publicznej podmiotowi prowadzącemu działalność rolniczą lub przetwórczą na terenie strefy,

3) warunki uznawania wydatków za wydatki poniesione na inwestycję na terenie strefy, a także ich minimalną wysokość

- biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia zgodności udzielonej pomocy z prawem Unii Europejskiej.

Art. 5. Strefa może być ustanowiona wyłącznie na gruntach stanowiących własność stron porozumienia, o którym mowa w art. 4 ust. 2, Skarbu Państwa, jednoosobowej spółki Skarbu Państwa, jednostki samorządu terytorialnego albo związku komunalnego lub będących w użytkowaniu wieczystym zarządzającego albo jednoosobowej spółki Skarbu Państwa. Ustanowienie strefy wymaga zgody podmiotów będących właścicielami gruntów.

Art. 6. Minister właściwy do spraw rolnictwa, mając na względzie realizację celów, o których mowa w art. 3, może, na wniosek Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa oraz grupy rolników stanowiącej co najmniej połowę tworzących strefę, w drodze rozporządzenia, znieść strefę przed upływem okresu, na jaki została ona ustanowiona, lub połączyć strefy.

Art. 7. Zarządzającym strefą jest Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa.

Art. 8. Do zadań Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa jako zarządzającego należy – prowadzenie - zgodnie z planem rozwoju strefy, regulaminem strefy, oraz przepisami prawa - działań zmierzających do rozwoju działalności rolniczej prowadzonej na terenie strefy.

Art. 9. 1. Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa ustanawia plan rozwoju strefy, uwzględniając porozumienie, o którym mowa w art. 4 ust. 2.

2. Plan rozwoju strefy określa w szczególności cele ustanowienia strefy, działania służące osiągnięciu tych celów oraz obowiązki zarządzającego dotyczące działań zmierzających do osiągnięcia celów ustanowienia strefy i terminy wykonania tych obowiązków.

Art. 10. 1. Sposób wykonywania zarządu określa regulamin strefy.

2. Regulamin strefy wydaje zarządzający. Wydanie oraz zmiana regulaminu strefy wymaga zatwierdzenia przez ministra właściwego do spraw rolnictwa.

Art. 11. Działalność w Strefie może prowadzić podmiot:

1) będący osobą fizyczną, jednostką organizacyjną niebędącą osobą prawną, której ustawa przyznaje zdolność prawną, albo osobą prawną, który w ramach działalności rolniczej prowadzi gospodarstwo rolne lub dział specjalny produkcji rolnej;

2) będący grupą producentów rolnych uznaną na podstawie przepisów ustawy z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1145) albo organizacją producentów uznaną na podstawie przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 671, z późn. zm.);

3) który wykonuje działalność gospodarczą w zakresie produkcji artykułów rolno-spożywczych, ich składowania lub konfekcjonowania, wpisany do centralnego rejestru podmiotów działających na rynku artykułów rolno-spożywczych, o którym mowa w art. 12a ust. 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1980);

4) będący producentem wina w rozumieniu art. 2 pkt 23 ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o wyrobach winiarskich (Dz. U. z 2023 r. poz. 550), który wyrabia wino lub moszcz z winogron pozyskanych wyłącznie z upraw winorośli wpisanych do ewidencji winnic położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o której mowa w art. 21 ust. 1 tej ustawy;

5) będący spółdzielnią rolników w rozumieniu art. 4 ustawy z dnia 4 października 2018 r. o spółdzielniach rolników (Dz. U. z 2018 r., poz. 2073);

6) będący podmiotem, o którym mowa w art. 7 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2023 r. poz. 742, 1088 i 1234);

7) będący spółką handlową, w której akcje lub udziały posiada przynajmniej jeden z podmiotów wskazanych w pkt 1–6.

Art. 12. 1. W strefie dopuszcza się realizację inwestycji w zakresie produkcji artykułów rolno-spożywczych, ich składowania lub konfekcjonowania niezależnie od istnienia lub ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pod warunkiem że nie jest sprzeczna ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz uchwałą o utworzeniu parku kulturowego, a rada gminy podjęła uchwałę o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie produkcji artykułów rolno-spożywczych, ich składowania lub konfekcjonowania.

2. Warunek niesprzeczności ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy jest spełniony, jeżeli lokalizacja inwestycji w zakresie produkcji artykułów rolno-spożywczych, ich składowania lub konfekcjonowania będzie miała miejsce na terenach, dla których przewidziano kierunek zabudowy związanej z rolnictwem lub produkcją.

Art. 13. 1. Inwestor zamierzający prowadzić działalność w strefie występuje, za pośrednictwem wójta (burmistrza, prezydenta miasta), z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji w zakresie produkcji artykułów rolno-spożywczych, ich składowania lub konfekcjonowania do właściwej rady gminy.

2. Rada gminy podejmuje uchwałę o ustaleniu lokalizacji, o której mowa w art. 12 ust. 1, albo odmowie ustalenia tej lokalizacji w terminie 60 dni od dnia złożenia przez inwestora wniosku, o którym mowa w ust. 1. Rada gminy, podejmując uchwałę o ustaleniu lokalizacji, o której mowa w art. 12 ust. 1, bierze pod uwagę potrzeby i możliwości rozwoju gminy wynikające z ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.

3. Jeżeli uchwała o ustaleniu lokalizacji, o której mowa w art. 12 ust. 1, nie może być podjęta w terminie określonym w ust. 2, przewodniczący rady gminy jest obowiązany w tym terminie powiadomić inwestora, podając powody opóźnienia oraz wskazując nowy termin podjęcia tej uchwały, nie dłuższy jednak niż 30 dni od dnia upływu terminu, o którym mowa w ust. 2.

4. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera:

1) mapę zasadniczą albo, w przypadku jej braku, mapę ewidencyjną, pochodzącą z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujące teren, którego wniosek dotyczy, wraz z obszarem, na który inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 albo 1:1000 w postaci:

a) elektronicznej – w obowiązującym państwowym systemie odniesień przestrzennych albo

b) papierowej;

2) określenie granic terenu objętego wnioskiem;

3) opis planowanej inwestycji w zakresie produkcji artykułów rolno-spożywczych, ich składowania lub konfekcjonowania;

4) analizę powiązania inwestycji z uzbrojeniem terenu;

5) opis planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej,

6) wskazanie nieruchomości, według katastru nieruchomości oraz księgi wieczystej, jeżeli została założona, na których mają być zlokalizowane obiekty;

7) wskazanie, w jakim zakresie planowana inwestycja nie uwzględnia ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w przypadku wniosku dotyczącego lokalizacji inwestycji na terenie, dla którego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego;

8) wskazanie, że planowana inwestycja nie jest sprzeczna ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz nie jest sprzeczna z uchwałą o utworzeniu parku kulturowego.

5. W przypadku gdy wniosek, o którym mowa w ust. 1, nie spełnia wymogów, o których mowa w ust. 4, wójt (burmistrz, prezydent miasta) wzywa do usunięcia braków formalnych, wskazując termin na ich usunięcie, nie dłuższy niż 14 dni, pouczając jednocześnie, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia.

6. Wójt (burmistrz, prezydent miasta) nie później niż w terminie 3 dni od otrzymania wniosku, o którym mowa w ust. 1, zamieszcza ten wniosek wraz z dołączonymi do niego dokumentami w Biuletynie Informacji Publicznej , a jeżeli gmina nie posiada Biuletynu Informacji Publicznej na stronie internetowej gminy, określając formę, miejsce i termin składania uwag do wniosku, liczony od dnia zamieszczenia. Informację o zamieszczeniu wniosku, o którym mowa w ust. 1, wójt (burmistrz, prezydent miasta) podaje do publicznej wiadomości w sposób zwyczajowo przyjęty na obszarze gminy .

7. Uwagi do wniosku, o którym mowa w ust. 1, wnosi się w postaci papierowej albo elektronicznej za pomocą środków komunikacji elektronicznej, o których mowa w ustawie z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. z 2020 r. poz. 344), w terminie 21 dni od dnia zamieszczenia wniosku w Biuletynie Informacji Publicznej albo na stronie internetowej gminy.

8. Wójt (burmistrz, prezydent miasta) nie później niż w terminie 3 dni od dnia zamieszczenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, w Biuletynie Informacji Publicznej, a jeżeli gmina nie posiada Biuletynu Informacji Publicznej na stronie internetowej gminy, powiadamia o możliwości przedstawiania opinii:

1) gminną lub inną właściwą, w rozumieniu art. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r., poz. 977, 1506, 1597, 1688, 1890, 2029 i 2739), komisję urbanistyczno-architektoniczną;

2) ministra właściwego do spraw zdrowia – w odniesieniu do inwestycji zlokalizowanych na obszarach, którym został nadany status uzdrowiska albo status obszaru ochrony uzdrowiskowej, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz. U. z 2023 r. poz. 151, 1688 i

1692);

3) dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie – w odniesieniu do inwestycji obejmujących wykonanie urządzeń wodnych;

4) organ właściwy w sprawach ochrony gruntów rolnych – w odniesieniu do gruntów rolnych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 82);

5) właściwy organ Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie – w odniesieniu do nieruchomości, na których znajdują się urządzenia melioracji wodnych;

6) dyrektora właściwej regionalnej dyrekcji Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe – w odniesieniu do gruntów leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa;

7) właściwy organ nadzoru nad gospodarką leśną – w odniesieniu do gruntów leśnych innych niż określone w pkt 6;

8) właściwego zarządcę terenów kolejowych – w odniesieniu do obszarów kolejowych, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2023r., poz. 1786, 1720 i 2029);

9) właściwego zarządcę infrastruktury kolejowej – w odniesieniu do linii kolejowej, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym;

10) właściwy dla proponowanej lokalizacji inwestycji organ prowadzący kataster nieruchomości – w zakresie kolizji przebiegu planowanej inwestycji z uzbrojeniem terenu;

11) właściwego wojewodę, marszałka województwa oraz starostę – w zakresie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – w odniesieniu do terenów nieobjętych obowiązującymi miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego;

12) Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego – w odniesieniu do obiektów budowanych na terenach pozostających w zasięgu ograniczeń wysokości zabudowy na lotnisku i w jego otoczeniu, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. – Prawo lotnicze (Dz. U. z 2023 r. poz. 2110);

13) właściwego regionalnego dyrektora ochrony środowiska – w odniesieniu do form ochrony przyrody, w przypadku inwestycji, dla których nie było wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach;

14) właściwego dla miejsca lokalizacji inwestycji komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej – w zakresie zgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej dotyczącymi w szczególności zapewnienia wody do celów przeciwpożarowych i dojazdu dla pojazdów jednostek ochrony przeciwpożarowej oraz przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2024 r., poz. 54 i 2127) dotyczącymi lokalizacji inwestycji od obiektów stwarzających ryzyko wystąpienia poważnej awarii przemysłowej;

15) dyrektora właściwego urzędu morskiego – w odniesieniu do obszarów pasa technicznego, pasa ochronnego, morskich portów i przystani, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2023 r. poz. 960, 1688 i 2029);

16) starostę – w odniesieniu do terenów zagrożonych ruchami masowymi ziemi oraz terenów, na których występują te ruchy;

17) właściwego państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego;

18) operatora systemu przesyłowego elektroenergetycznego w zakresie sposobu zagospodarowania gruntów leżących w odległości nie większej niż 40 metrów od osi istniejącej linii elektroenergetycznej najwyższych napięć, w przypadku gdy górne napięcie tej linii elektroenergetycznej jest równe co najmniej 220 kV;

19) właściwe organy wojskowe, ochrony granic oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego;

20) właściwy organ nadzoru górniczego w zakresie zagospodarowania terenów górniczych;

21) zarząd województwa w zakresie uwzględnienia wyników audytu krajobrazowego, o którym mowa w art. 38a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

22) Ministra Obrony Narodowej – w odniesieniu do inwestycji mogących oddziaływać na tereny zamknięte niezbędne dla obronności państwa określone na podstawie ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2023 r. poz. 1752) oraz na ich strefy ochronne, o których mowa w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

9. Organy i podmioty, o których mowa w ust. 8, przekazują opinię w terminie 21 dni od dnia otrzymania powiadomienia. Nieprzekazanie opinii w tym terminie uznaje się za brak zastrzeżeń. Wójt (burmistrz, prezydent miasta) przekazuje inwestorowi do wiadomości opinię nie później niż w terminie 3 dni od otrzymania tej opinii.

10. Wójt (burmistrz, prezydent miasta) nie później niż w terminie 3 dni od dnia zamieszczenia wniosku, o którym mowa w ust. 1 w Biuletynie Informacji Publicznej , a jeżeli gmina nie posiada Biuletynu Informacji Publicznej na stronie internetowej gminy, występuje o uzgodnienie wniosku z właściwym:

1) organem administracji geologicznej – w odniesieniu do terenów występowania udokumentowanych złóż kopalin oraz przestrzeni objętych wyznaczonymi terenami górniczymi dla kopalin stanowiących przedmiot działalności wydobywczej;

2) wojewódzkim konserwatorem zabytków – w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych formami ochrony konserwatorskiej na podstawie przepisów ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2023 r. poz. 840, 951, 1688, 1904) oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków lub wykazie, o którym mowa w art. 7 ustawy z dnia 18 marca 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 474);

3) zarządcą drogi – w zakresie, w jakim projektowana inwestycja przebiega przez nieruchomości wchodzące w skład pasa drogowego, przylega do nieruchomości wchodzących w skład pasa drogowego lub powoduje ograniczenia w sposobie zagospodarowania pasa drogowego.

11. Organy, o których mowa w ust. 10, dokonują uzgodnień w terminie 21 dni od dnia otrzymania wystąpienia, o którym mowa w ust. 10. Nieprzedstawienie stanowiska w tym terminie uznaje się za uzgodnienie wniosku, o którym mowa w ust. 1. Wójt (burmistrz, prezydent miasta) przekazuje inwestorowi do wiadomości stanowisko nie później niż w terminie 3 dni od otrzymania stanowiska w tej sprawie.

12. Do czasu podjęcia uchwały o ustaleniu lokalizacji, o której mowa w art. 12 ust. 1, inwestor może modyfikować wniosek, o którym mowa w ust. 1. Modyfikacja tego wniosku może wynikać w szczególności ze zgłoszonych uwag, uzyskanych opinii oraz dokonanych uzgodnień.

13. Wójt (burmistrz, prezydent miasta) przedkłada radzie gminy projekt uchwały o ustaleniu lokalizacji, o której mowa w art. 12 ust. 1, wraz z opiniami i uwagami oraz wynikiem dokonanych uzgodnień. W przypadku gdy wniosek, o którym mowa w ust. 1, dotyczy terenu, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, wójt (burmistrz, prezydent miasta) przedkłada również opracowanie ekofizjograficzne oraz prognozę oddziaływania na środowisko, sporządzone na potrzeby tego planu.

14. Wójt (burmistrz, prezydent miasta) nie później niż w terminie 3 dni od dnia podjęcia przez radę gminy uchwały o ustaleniu lokalizacji, o której mowa w art. 12 ust. 1, przekazuje ją inwestorowi wraz z informacją o nieprzedstawieniu opinii lub stanowiska w wyznaczonym terminie.

15. Ustalenie lokalizacji, o której mowa w art. 12 ust. 1, nie może być uzależnione od zobowiązania inwestora do spełnienia świadczeń lub warunków niewynikających z odrębnych przepisów.

Art. 14. 1. Uchwała o ustaleniu lokalizacji, o której mowa w art. 12 ust.1, wiąże organ wydający pozwolenie na budowę.

2. W odniesieniu do określonej strefy rada gminy może podjąć więcej niż jedną uchwałę o ustaleniu lokalizacji, o której mowa w art. 12 ust. 1

3. W przypadku gdy na podstawie uchwały o ustaleniu lokalizacji, o której mowa w art. 12 ust. 1, zostanie wydana decyzja o pozwoleniu na budowę, pozostałe uchwały o ustaleniu lokalizacji, o której mowa w art. 12 ust. 1, wydane w odniesieniu do tego samego terenu wygasają.

4. Ilekroć w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r., poz. 682 z późn. zm.) oraz ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (Dz. U. z 2022 r., poz. 1385 z późn. zm.) jest mowa o decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, rozumie się przez to także uchwałę o ustaleniu lokalizacji, o której mowa w art. 12. ust. 1

5. W przypadku realizacji inwestycji w strefie do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć uchwałę o ustaleniu lokalizacji, o której mowa w art. 12 ust. 1.

Art. 15. W ustawie z dnia 14 kwietnia 2016 r. o wstrzymaniu sprzedaży nieruchomości Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U z 2022 r., poz. 507 i 1688 ), w art. 2 ust. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie:

„2)nieruchomości położonych w granicach specjalnych stref ekonomicznych lub specjalnych stref rolniczych, lub”

Art. 16. Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia. UZASADNIENIE

Projektowana ustawa o specjalnych strefach rolniczych ma na celu zwiększenie konkurencyjności polskiego rolnictwa oraz ułatwienie prowadzenia nowych inwestycji rynku rolnego. Wprowadzenie specjalnych stref rolniczych stanowi nowatorski instrument, mający na celu stworzenie sprzyjającego środowiska dla rozwoju nowoczesnej produkcji rolnej na wyznaczonych obszarach kraju. Skrócenie procedur administracyjnych i ułatwienie lokalizacji inwestycji w strefach umożliwi realizację nowoczesnych obiektów związanych z produkcją rolną. Poprzez eliminację zbędnych biurokratycznych przeszkód, umożliwi to szybsze inwestowanie w nowoczesne technologie i infrastrukturę rynku rolnego. Specjalne strefy rolnicze mają sprzyjać wzrostowi konkurencyjności polskiej produkcji rolnej poprzez stworzenie warunków do efektywnego wykorzystania nowoczesnych technologii, innowacji i najlepszych praktyk rolniczych. W rezultacie oczekuje się podniesienia jakości polskich produktów rolnych na rynku krajowym i międzynarodowym. Dodatkowo, poprzez stymulowanie inwestycji w specjalnych strefach rolniczych, ułatwia się wzrost produkcji rolniczej, co może przyczynić się do zwiększenia podaży eksportowej polskich produktów rolnych. Działania te mogą przyczynić się do poprawy pozycji Polski na rynkach międzynarodowych. Ułatwienie działalności w ramach specjalnych stref rolniczych będzie sprzyjać rozwijaniu przemysłu przetwórczego związanego z produkcją rolną. Ułatwienie dostępu do nowoczesnej infrastruktury przetwórczej może zwiększyć wartość dodaną produktów rolnych, co wpłynie korzystnie na rozwój tego sektora gospodarki. Jednocześnie inwestycje i rozwój nowoczesnej produkcji rolnej w specjalnych strefach rolniczych przyczynią się do tworzenia nowych miejsc pracy, zarówno bezpośrednio w sektorze rolnym, jak i pośrednio w sektorach wspierających. W efekcie, ustanowienie specjalnych stref rolniczych wpisuje się w strategię tworzenia trwałych miejsc zatrudnienia. Umożliwienie realizacji inwestycji bez konieczności wcześniejszego uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego daje uczestnikom rynku rolnego większą elastyczność w podejmowaniu decyzji inwestycyjnych. W warunkach dynamicznie zmieniającego się otoczenia gospodarczego, umożliwienie inwestycji bez nadmiernych ograniczeń planistycznych sprzyja szybkiemu reagowaniu na potrzeby rynku. Zniesienie wymogu istnienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla inwestycji w produkcję artykułów rolno-spożywczych może stanowić dodatkową zachętę dla przedsiębiorców do ulokowania swoich inwestycji w specjalnych strefach rolniczych. To z kolei wspiera rozwój obszarów wiejskich i zwiększa atrakcyjność inwestycyjną. Jednocześnie fakt tworzenia strefy przez ministra właściwego do spraw rolnictwa zapewnia, że obszary przeznaczone na strefy nie będą lokalizowane w obszarach, w których byłoby to uciążliwe dla mieszkańców. Wymóg niesprzeczności inwestycji ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy zapewnia, że planowane inwestycje w specjalnych strefach rolniczych będą zgodne z długofalową wizją rozwoju danego obszaru. Pozwali to na harmonijny rozwój i integrowanie nowoczesnej produkcji rolnej z oczekiwaniami mieszkańców obszarów wiejskich. Umożliwi to również skoncentrowanie działań inwestycyjnych w obszarach, które są odpowiednie pod względem rolniczym, jednocześnie chroniąc te obszary przed nadmierną urbanizacją. Przyjęte rozwiązanie wspiera zrównoważony rozwój sektora rolno-spożywczego, umożliwiając nowoczesne inwestycje w produkcję artykułów rolno-spożywczych, co może przyczynić się do wzrostu konkurencyjności polskiego sektora rolno-spożywczego zarówno na rynku krajowym, jak i międzynarodowym. Ustawa o specjalnych strefach rolniczych jest kluczowym narzędziem wspierającym rozwój nowoczesnej produkcji rolnej w Polsce, przyczyniając się do wzrostu konkurencyjności sektora rolniczego, zwiększenia eksportu i tworzenia nowych miejsc pracy. Zakłada się, że projektowane zmiany mogą przyczynić się do poprawy sytuacji budżetu państwa w związku ze zwiększeniem wpływów związanych z tworzeniem nowych inwestycji rynku rolnego. Trudno jest wskazać w odniesieniu do projektowanej regulacji kwoty ewentualnych wpływów do budżetu państwa, będą one zależały od skali zainteresowania ze strony rolno-spożywczej tego typu inwestycjami oraz czasu realizacji inwestycji. Projekt ustawy nie będzie generował kosztów finansowych po stronie budżetów jednostek samorządu terytorialnego. Projektowane zmiany będą miały pozytywne skutki społeczne, poprzez niwelowanie konfliktów społecznych, które pojawiają się na tle realizacji tego typu inwestycji. Powstanie specjalnych stref w miejscach do tego wyznaczonych, nie będzie powodowało uciążliwości dla pozostałych mieszkańców, a jednocześnie przyczyni się do zapewnienia bezpieczeństwa żywnościowego państwa. Zgodnie z art. 4 ust. 1 strefę będzie mógł ustanowić w drodze rozporządzenia minister właściwy do spraw rolnictwa. W rozporządzeniu ustanawiającym strefę będzie musiała być określona jej nazwa, teren i granica strefy, okres, na jaki ustanawiana będzie strefa. Zgodnie z upoważnieniem z art. 4 ust. 3 Rada Ministrów będzie zobowiązana do określenia, w drodze rozporządzenia maksymalnej wielkości pomocy publicznej, którą można udzielić podmiotowi prowadzącemu działalność rolniczą lub przetwórczą na terenie strefy, warunków udzielania pomocy publicznej podmiotowi prowadzącemu działalność rolniczą lub przetwórczą na terenie strefy, warunków uznawania wydatków za wydatki poniesione na inwestycję na terenie strefy, a także ich minimalną wysokość. Przy wydawaniu niniejszego rozporządzenia Rada Ministrów powinna kierować się koniecznością zapewnienia zgodności udzielonej pomocy z prawem Unii Europejskiej. Projekt ustawy wymaga notyfikacji i akceptacji Komisji Europejskiej, ze względu na wynikającą z niego pomoc publiczną. Projekt jest zgodny z prawem Unii Europejskiej.